Over mij 2018-11-27T15:35:59+01:00

Over mij

Je zou rustig mogen stellen dat ik een harde werker ben. Ik neem altijd mijn verantwoordelijkheid, lever goede resultaten op tijd af, je kunt van mij op aan. Miranda, die regelt het wel.

Jaren geleden, in mijn toenmalige baan, begon dat grote verantwoordelijkheidsgevoel alleen wel haar tol te eisen. Ik voelde me zo verantwoordelijk, dat het me niet meer lukte om te ontspannen. Het was continu een chaos in mijn hoofd, ik was het overzicht kwijt. Ik kreeg last van negatieve gedachten: voelde me verloren, eenzaam, onbegrepen en ik vond mezelf een enorme zwakkeling. Bovendien nestelde die negativiteit zich in mijn lijf: alles ging pijn doen en wanneer de stress heel heftig was, zaten mijn rug, schouders en nek helemaal vast.

Stress was de rode draad van mijn leven geworden

Zo kon het niet langer meer. De bedrijfsarts labelde mijn toestand als overspannen en stuurde mij al snel weer de deur uit met de opdracht “om vooral veel uit te rusten en leuke dingen te gaan doen”, dan zou het wel weer over gaan.

Maar daar had ik helemaal niks aan: welke leuke dingen dan? Ik kon in deze toestand echt niks leuks bedenken, laat staan dat ik er de energie voor had. En hoe moest dat dan met die collega’s, die extra hard moesten werken, omdat ik ‘betaald’ aan het ontspannen was en eigenlijk ook hoorde te werken voor mijn geld?

Vragen? Ik sta altijd open voor een gesprek. Laten we samen een bakje koffie gaan drinken.

Neem contact op

Na het gesprek met de bedrijfsarts ging ik me verdiepen in stress, overspannenheid en burn-out

Alleen al het lezen van zoveel herkenbare symptomen en verhalen zorgde voor een enorme opluchting: ik was niet de enige, het was heel normaal om me in deze situatie zo te voelen. Ik was geen zwakkeling. Ik kon hier weer uitkomen, als ik zou leren hoe ik met stress om moest gaan. Als ik beter naar mijn lijf leerde luisteren.

Maar ik zag ook, dat ik het niet alleen kon. Dat ik hulp moest gaan vragen, en dat als die me werd aangeboden, dat ik die dan ook aan moest nemen. Ik realiseerde me dat mijn werkgever hier ook wat in te doen had. Ik zat weliswaar thuis, maar mijn werkgever miste een medewerker en kreeg daardoor te maken met hogere kosten en een onderbreking van de continuïteit van de werkvloer. Hij had er net als ik baat bij als ik snel weer zou herstellen, dus in mijn herstel had hij ook een taak vond ik.

Hoe ik stress in een vroeg stadium kan herkennen heb ik geleerd met goede hulp

Ik zie welke patronen zijn ontstaan en kan deze nu op tijd doorbreken. Ben ik dan helemaal stressvrij? Natuurlijk niet. Dat zou ook niet goed zijn, een mens heeft een zekere mate van stress nodig. Het verschil is dat ik nu weet hoe ik het kan herkennen, me er bewust van ben en wat ik er tegenover kan zetten om de boel in balans te houden.

Dat een mens ook een bepaalde mate van stress nodig heeft, heb ik ondervonden toen ik bij mijn laatste werkgever de andere kant van de medaille meemaakte: daar kreeg ik geen burn-out, maar een bore-out. Hele dagen had ik niks te doen, de muren kwamen op me af en ik wist niet meer hoe ik me door de dagen heen moest worstelen. Voelde me eenzaam, nutteloos, niet gezien en werd er letterlijk ziek van. En omdat in tegenstelling tot burn-out, de meeste mensen nog nooit van een bore-out hebben gehoord, was het extra lastig om dit te herkennen en stuitte ik op veel onbegrip. Na een gesprek met mijn leidinggevende waar ik de ruimte voelde om dit aan te geven veranderde het een en ander in mijn functie waardoor het weer beter met me ging.

Mijn visie: Een burn-out krijg je niet alleen, die krijg je samen

De werknemer en de werkgever zijn samen verantwoordelijk voor het herstel van een burn-out.

Ik heb te vaak gezien dat werkgevers niet goed weten wat ze aan moeten met mensen die burn-out raken. Ze zitten letterlijk met hun handen in het haar. Aan de ene kant willen ze zorgen voor de medewerker, aan de andere kant moet de bedrijfsvoering ook gewoon door gaan. Dat zet de werkgever in een spagaat.

Zelf voelde ik me in de steek gelaten, had ik het idee dat mijn collega’s vonden “dat er zo langzaamaan ook maar weer eens gewoon gewerkt moet worden, vind je zelf ook niet?” Ik liep tegen veel onbegrip aan, en daardoor duurde het ziekteproces misschien wel langer dan nodig was geweest.

Bij het herstellen van een burn-out draait het juist om de verbinding: als je van elkaar weet wat er speelt, naar elkaar toe beweegt, dan ontstaat er ruimte voor herstel. Daar heeft niet alleen de werknemer, maar zeker ook de werkgever een cruciale rol in.

Je ziet vaak dat er in de werksituatie niks verandert. Als de herstelde werknemer weer aan het werk gaat, is het risico heel groot dat de medewerker weer tegen dezelfde dingen aan gaat lopen en opnieuw uitvalt. En dat is niet alleen voor de medewerker, maar ook voor de werkgever een probleem.

Ik help werkgevers en werknemers met het oplossen van dat probleem. Samen met de medewerker en de werkgever werk ik toe naar een gezonde werksituatie. Om de verbinding weer te herstellen en te zorgen dat deze in stand blijft.

Denk je dat ik de persoon ben die jou en je werknemers kan helpen met het creëren van een gezonde werksfeer, zodat je stress-klachten en burn-out voorkomt? Vraag dan een gratis kennismakingsgesprek aan.

Vraag een gesprek aan